میلاد

 

برتن شاخه ي سياه اين شب

 

و داغي  مفصِل اين آفتاب

 

شكوفه اي  

 

به  اثبات انسان

 

و خورشيد

 

گلخنده مي زند

 

ومن

 

از زاويه ي  ارديبهشت 

 

واز پشت آرام ترين  پنجره ي اين ديار

 

به  ميلاد آفتاب

 

تعظيم مي كنم  .

 

آه !

 

 اي پرنده ي شب خيز

 

كه ناله

 

در دهان آسماني ات

 

به  طعم سرخ گلبرگ

 

و بوي سبز ريحان

 

منتشر مي شود

 

شب خسيس است،  

 

شب  خسيس است

 

و اوراد

 

زنجره ها  را

 

به  محفل آدمهاي متروك

 

دعوت مي كند

 

شب چيزي براي تقسيم نمي گذارد

 

وقتي

 

همه ثانيه هاي تاريكش را

 

به نبض پلكهايت

 

- تنها

 

بر دامن گونه هايت

 

خيس افشانده باشي .

 

شب مجا ل تاريكي است

 

كه فرصت تنگ لبانت

 

را از نور خالي مي كند  

 

بالهايت را

 

به خورشيد بسپا ر

 

به خورشيد

 

كه وارث شبان تلخ است .