چترو چراغ

 

 

در غوغای بارا ن و تاریکی  

 

چتر دستهایت

 

کلام  روشنی است  

 

که بارش اندوه  را

 

روی شانه های خسته  ام  

 

منکسر می کند  .

 

 باران که  بتابد   

 

پنجره ام

 

سخت  عاشق می شود

 

به  چراغ  زهره 

 

که  از دل شیشه ی شب

 

مخروط زردی از

 

ایمان  و اعتماد

 

جاری می کند

 

در  نیمه شب رگهایم .

 

 

حیرت  درد آلودی است سفر

 

وقتی عقل

 

در خنیا گری  بالهای سرخ جبرائیل

 

از عشق

 

سنگین  می شود .

 

بار دیگر

 

پنجره را باز می کنم

 

اتاق تاریکم

 

روشن ،

 

و دلم

 

بارانی می شود .