ترنم

نشسته بر 

صورت پاییزی دختران سالخورد

 امیال داغ دیده

چونان که

سیبی به شاخه ای

در حسرت هبوط.

کجا از پای افتاده ای

ای شبانه ترین آوازهای کوهسار؟

بهار افتاده از نفس

تا دمی بخواند

 در سوگ رساترین گلهای سرخ

 که می بویید قبیله ام

 به وقت شادمانی .

گفتی

به نسیم بسپار دستهایت را

تورا به دشتهای ارغوانی و

 پرواز پرستوها

  کوچ خواهد داد

به نسیم هدیه کردم دستهایم را

در معبر طوفانهای جاویدان

آب

موهبتی خونین بود

 که دستهایم را

  هجرت می داد

به منتهای برهنگی تیغ و

ظرافت ابریشمین کلام .

ای دور افتاده !

کجا می نوازی

از سلخ بهارانه ترین آرزوهای دختران جوان

که ترنم چشمه از لبانشان می تراوید

کجا می نوازی

ای پیرترین نی لبک قبیله